در اين مشاجرات اسپارتاكوس ثابت كرد كه يك تاكتيكين عالي است و اين احتمال را مي دهد كه او سابقه تجربه نظامي داشته است. اگرچه شورشيان فاقد آموزش نظامي بودند ، اما در هنگام رويارويي با ارتشهاي منظم روم ، استفاده ماهرانه از مواد محلي موجود و تاكتيكهاي غيرمعمول را نشان مي دادند.
[27] آنها زمستان 73-72 قبل از ميلاد را با آموزش ، مسلح سازي و تجهيز نيروهاي تازه نفس خود سپري كردند و قلمرو حمله خود را گسترش دادند و شامل شهرهاي نولا ، نوسريا ، ثوري و متاپونتوم شدند. [28] فاصله بين اين مكانها و وقايع بعدي نشان مي دهد كه بردگان در دو گروه تحت فرماندهي رهبران باقي مانده اسپارتاكوس و كريكسوس فعاليت مي كردند. [نياز به منبع]
در بهار سال 72 پيش از ميلاد ، شورشيان اردوگاه هاي زمستاني خود را ترك كردند و حركت خود را به سمت شمال آغاز كردند. در همان زمان ، سناي روم كه از شكست نيروهاي پيشگام نگران بود ، يك جفت لشكر كنسولي را به فرماندهي لوسيوس گليوس و گنئوس كورنليوس لنتولوس كلوديانوس اعزام كرد. [29] اين دو لژيون در ابتدا موفق شدند - شكست دادن گروهي 30 هزار نفري ياغي به فرماندهي كريكسوس در نزديكي كوه گارگانوس [30] - اما سپس توسط اسپارتاكوس شكست خوردند. اين شكستها توسط دو تاريخ جامع (موجود) جنگ توسط اپيان و پلوتارك به روشهاي واگرايي به تصوير كشيده شده است.
مجلس سنا كه از ادامه تهديد برده ها نگران بود ، ماركوس ليكينيوس كراسوس ، ثروتمندترين مرد رم و تنها داوطلب اين موقعيت را [35] با خاتمه دادن به شورش متهم كرد. كراسوس مسئول هشت لژيون ، تقريباً 40،000 سرباز آموزش ديده رومي بود [36] [تأييد ناموفق] [37] كه با نظم و انضباط شديد ، وحشيانه و وحشيانه اي روبرو شد و مجازات "تخريب" واحدها را احيا كرد. [35] هنگامي كه اسپارتاكوس و پيروانش ، كه به دلايل نامشخصي به جنوب ايتاليا عقب نشيني كرده بودند ، در اوايل سال 71 قبل از ميلاد دوباره به سمت شمال حركت كردند ، كراسوس شش لژيون خود را در مرزهاي منطقه مستقر كرد و موميوس سلطنتي خود را با دو لژيون جدا كرد تا پشت اسپارتاكوس مانور دهد. . اگرچه دستور داد كه شورشيان را درگير نكرد ، اما موميوس در يك لحظه به ظاهر فرصت حمله كرد اما مورد حمله قرار گرفت. پس از اين ، سپاهيان كراسوس در چندين نامزدي پيروز شدند ، و اسپارتاكوس را از طريق لوكانيا به جنوب دورتر وادار كردند تا كراسوس برتري پيدا كند. با پايان سال 71 پيش از ميلاد ، اسپارتاكوس در ريگيوم (رجيو كالابريا) ، نزديك تنگه مسينا اردو زد.
تصويري در قرن نوزدهم از سقوط اسپارتاكوس توسط نيكولا سانسي ايتاليايي (1818–1889)طبق گفته هاي پلوتارك ، اسپارتاكوس با دزدان دريايي كيليكايي معامله اي انجام داد تا او و حدود 2000 نفر از افرادش را به سيسيل منتقل كند ، جايي كه قصد داشت شورش برده را تحريك كند و نيروهاي كمكي را جمع كند. با اين حال ، دزدان دريايي به او خيانت كردند ، آنها مبلغي را پرداخت كردند و سپس شورشيان را رها كردند. [38] منابع جزئي ذكر مي كنند كه برخي از تلاش ها براي ساخت قايق و كشتي سازي توسط شورشيان به عنوان وسيله اي براي فرار انجام شده بود ، اما كراسوس اقدامات نامشخصي را انجام داد تا اطمينان حاصل كند كه شورشيان نمي توانند به سيسيل عبور كنند و تلاش آنها متوقف شد. [39] سپس نيروهاي اسپارتاكوس به سمت رئگيوم عقب نشيني كردند. لشكرهاي كراسوس به دنبال آن شروع به كار كردند و پس از ورود عليرغم حملات آزار دهنده از سوي شورشيان ، استحكامات خود را در آن سوي استيما در رئگيوم بنا كردند. شورشيان اكنون در محاصره بودند و تجهيزات خود را قطع كردند.