با گسترش حرفه اي گري در سراسر جهان ، اختلاف كيفيت بين جام جهاني و المپيك بيشتر شد. كشورهايي كه بيشترين سود را بردند كشورهاي بلوك اتحاد جماهير شوروي در اروپاي شرقي بودند كه در آنجا ورزشكاران برتر با حفظ وضعيت آماتور از حمايت هاي دولتي برخوردار مي شدند.
بين سالهاي 1948 و 1980 ، 23 مدال از 27 مدال المپيك توسط اروپاي شرقي به دست آمد ، فقط سوئد (طلا در 1948 و برنز در 1952) ، دانمارك (برنز در 1948 و نقره در 1960) و ژاپن (برنز در 1968) سلطه خود را شكستند . براي بازيهاي 1984 لس آنجلس ، IOC تصميم گرفت بازيكنان حرفه اي را بپذيرد. فيفا هنوز نمي خواست كه المپيك با جام جهاني رقابت كند ، بنابراين مصالحه اي انجام شد كه به تيم هاي آفريقا ، آسيا ، اقيانوسيه و CONCACAF اجازه مي داد تا قوي ترين طرفهاي حرفه اي خود را به دست آورند ، در حالي كه تيم هاي UEFA و CONMEBOL را به بازيكناني كه در يك بازي نكرده اند محدود مي كند. جام جهاني. از سال 1992 ، مردان رقيب بايد زير 23 سال داشته باشند و از سال 1996 ، بازيكنان زير 23 سال ، با سه بازيكن بالاي 23 سال ، به ازاي هر تيم مجاز هستند. يك مسابقات زنان در سال 1996 اضافه شد. در مقابل مسابقات مردان ، طرف هاي بين المللي كامل و بدون محدوديت سني در مسابقات المپيك زنان بازي مي كنند. [119]
بعد از جام جهاني ، مهمترين مسابقات بين المللي فوتبال ، مسابقات قهرماني قاره است كه توسط هر كنفدراسيون قاره برگزار مي شود و بين تيم هاي ملي به رقابت مي پردازد. اين مسابقات عبارتند از: قهرماني اروپا (يوفا) ، كوپا آمريكا (CONMEBOL) ، جام ملت هاي آفريقا (CAF) ، جام ملت هاي آسيا (AFC) ، جام طلاي CONCACAF (CONCACAF) و جام ملت هاي OFC (OFC). جام كنفدراسيون هاي فيفا با برندگان هر شش قهرماني قاره ، قهرمان فعلي جام جهاني فيفا و كشوري كه ميزبان جام جهاني بعدي بود ، مورد مناقشه قرار گرفت. اين مسابقات به طور كلي به عنوان يك تورنمنت گرم كننده براي جام جهاني فيفا در نظر گرفته مي شد و از اعتبار و اعتبار همان جام جهاني برخوردار نبود. مسابقات پس از نسخه 2017 متوقف شد.
معتبرترين رقابت ها در فوتبال باشگاهي ، مسابقات قهرماني قاره مربوطه است كه به طور كلي بين قهرمانان كشور ، به عنوان مثال ليگ قهرمانان يوفا در اروپا و كوپا ليبرتادورس در آمريكاي جنوبي برگزار مي شود. برندگان هر يك از مسابقات قاره اي در جام جهاني باشگاه هاي فيفا شركت مي كنند