تمرين با وزنه همچنين مزاياي عملكردي را به همراه دارد. عضلات قوي تر حالت را بهبود مي بخشند ، از مفاصل پشتيباني بهتر مي كنند و خطر آسيب ناشي از فعاليت هاي روزمره را كاهش مي دهند.
افراد مسن كه تمرينات وزني را انجام مي دهند مي توانند از برخي از دست دادن بافت هاي عضلاني كه به طور معمول با پيري همراه است جلوگيري كنند - و حتي مقداري قدرت عملكردي را نيز بدست آورند - و با اين كار ضعف و شكنندگي كمتري پيدا مي كنند. [38] آنها ممكن است قادر به جلوگيري از برخي از انواع ناتواني هاي جسمي باشند. ورزش هاي تحمل وزن به جلوگيري از پوكي استخوان نيز كمك مي كنند. مزاياي تمرين با وزنه براي افراد مسن با مطالعه افرادي كه حتي در دهه هشتاد و نود شروع به انجام آن كرده اند ، تأييد شده است.
براي بسياري از افراد در توانبخشي يا داراي ناتواني اكتسابي ، مانند بدنبال سكته مغزي يا جراحي ارتوپدي ، تمرينات قدرتي براي عضلات ضعيف يك عامل كليدي براي بهينه سازي بهبود است. براي افرادي كه چنين شرايط سلامتي دارند ، به احتمال زياد تمرينات قدرتي آنها بايد توسط يك متخصص بهداشت مانند فيزيوتراپيست طراحي شود.
عضلات قويتر باعث بهبود عملكرد در انواع ورزش ها مي شوند. روال هاي تمريني مخصوص ورزش توسط بسياري از رقبا استفاده مي شود. در اين موارد اغلب مشخص مي شود كه سرعت انقباض عضلاني در حين تمرين با وزنه بايد همان سرعت ورزش خاص باشد. برنامه هاي تمريني مخصوص ورزش نيز اغلب شامل تغييراتي در وزن آزاد و حركات ماشين است كه ممكن است براي وزنه برداري سنتي معمول نباشد.
اگرچه تمرين با وزنه مي تواند سيستم قلبي عروقي را تحريك كند ، اما بسياري از فيزيولوژيست هاي ورزشي ، براساس مشاهده حداكثر جذب اكسيژن ، استدلال مي كنند كه آموزش ايروبيك محرك قلبي عروقي بهتري است. پايش مركزي كاتتر در حين تمرين مقاومتي نشان دهنده افزايش برون ده قلبي است ، حاكي از آن است كه تمرينات قدرتي پتانسيل ورزش قلبي عروقي را نشان مي دهد. با اين حال ، يك متاآناليز در سال 2007 نشان داد كه ، اگرچه تمرين هوازي يك درمان موثر براي بيماران نارسايي قلبي است ، اما تمرينات تركيبي هوازي و قدرتي بي اثر است. "هنگامي كه اين حالت ورزش با تمرينات قدرتي تركيب شود ، نقش مطلوب ضد بازسازي ورزش هوازي تأييد نشده است